رنگ ساختمانی

رنگ ساختمانی به آن دسته از رنگ هایی گفته می شود که عمده مصرف آن در پروژه های عمرانی بوده و جدا از مسئله حفاظت سطحی با زیبایی شناسی هم ارتباط مستقیم دارد. رنگ های ساختمانی معمولا بصورت رنگ های آلکیدی روغنی، اکریلیک واتربیس و رنگ های پلاستیک ارائه می گردند.

با توجه به آلودگی هایی که رنگ های آلکیدی روغنی برای محیط زیست ایجاد می کنند، بازار مصرف رنگ های ساختمانی به سمت رنگ های پایه آبی سوق یافته است. برای رنگ آمیزی داخل یک ساختمان باید چند پارامتر را در نظر گرفت. اول اینکه اگر سطح زیر کار سیمانی بود، نباید از رنگ های آلکید روغنی استفاده نمود.

زیرا ماهیت این رنگ ها اسیدی بوده و هیچ گونه سازگاری با سیمان که دارای ذات قلیایی است، ندارد و پس از مدتی جدایی حاصل شده و پوسته می شود. به همین دلیل باید از رنگ های ساختمانی اکریلیک پایه آبی و یا رنگ های پلاستیک استفاده نمود. بسیاری از مردم خواهان محصولی با قابلیت شستشو بوده که می توان گفت این رنگ ها اگر از کیفیت مناسب برخوردار باشند انتظارات مصرف کننده را برآورده می نمایند. عمده رنگ های ساختمانی بر خلاف رنگ های صنعتی با فام سفید تولید شده و مصرف کننده با توجه به سلیقه خود می تواند با استفاده از خمیر پیگمنت های موجود، آن را به فام دلخواه تغییر داده و مصرف نماید.

رنگ آمیزی

معمولا در ساختمان ها از رنگ آلکید روغنی جهت رنگ آمیزی نرده ها و چهار چوب دربها و پنجره ها، برای سقف نیز از رنگ پلاستیک و برای دیوارهای داخل و همچنین بیرون و نمای ساختمان از رنگ ساختمانی اکریلیک پایه آبی استفاده می شود. دومین مسئله مهم در رنگ آمیزی یک ساختمان، زیر سازی مناسب می باشد که استفاده از پرایمر اکریلیک بجای روغن الیف ( در دیوارهای رنگ نشده ) و نیز گرفتن ترک ها و حفره های زیر کار با استفاده از بتونه های با کیفیت، پیشنهاد می گردد. آخرین مرحله، رقیق کردن رنگ و اجرای صحیح بر روی سطح می باشد.